9 apr. 2006

Geen bloemen, geen toespraken

Droefgeestigen,
Net als uzelven verkeer ik in een shocktoestand in de categorie 'WK 1974/Sluiting Café Voskens/Teach In wint Eurovisie Songfestival'; enfin: Ome Gerard, De Grote Volksschrijver, is niet meer. Reeds weggezakt in de nevelen van het Dal van Alzheimer in het Dementia-gebergte was hij innerlijk losgeraakt van zijn geniale schrijfkunsten. Ook moet gevreesd worden dat zijn eens zo pervasieve roede ook al enige tijd werkeloos op zijn uitgerekte balzak rustte, om de bard te parafraseren.

Hier past een simpel eerbetoon:
Ome Gerard is dood
Hij kon vervelend zijn, vooral als hij dronk;
Hij was de vieze oom, voor jongetjes dan.
De 'zwarte medemens', die kon hij slechts van
Grote hoogte ironiseren: dat stonk.
Hij zei ook wel vaak hetzelfde nog een keer,
Vaak sarrend en zijn talent gaf hij zo veil.
Hij kon dan wegzakken in het vuig en geil
Braken van zijn gram, hij wilde dan niet meer.
Maar wat kon hij schrijven!, voor Maria, God
Vaderland, voor de Heilige Roomsche Kerk
En voor heel veel mooie jongens, waar hij werk
Van en voor maakte: hij minde zich kapot.
Wij bevelen hem aan in Uw Grootheid, Heer,
Streelt en bezit hem nu voor de laatste keer.


Uit de rouwkamer groet u,

C. Gijsen
(geen bloemen, geen toespraken)